Positieve berichten

Positieve berichten als vitaminen voor de ziel


Een reactie plaatsen

Afrika kan het prima zelf af

De Keniaanse zakenvrouw Atia Yahya zorgde ervoor dat miljoenen landgenoten toegang kregen tot betaalbare gezondheidszorg. “We zijn geen achtergebleven mensen. Wij Afrikanen hebben onze eigen ideeën over hoe we onze problemen kunnen oplossen.”

Afrika kan het prima zelf af Atia Yahya (56) mag dan een gewiekste zakenvrouw zijn, ze heeft een groot hart. De Keniaanse consultant voor ziektekostenverzekeringen combineert geld verdienen met sociale rechtvaardigheid. Ze zal zichzelf niet snel tot goeddoener bombarderen. “Ik wil mijn medemensen helpen zonder bedelaars van ze te maken," zegt Atia terwijl ze de kilometers wegtrapt op een hometrainer in een sportschool in de hoofdstad Nairobi.

Verzekering tegen hiv
Ze kwam als eerste in Oost-Afrika met het plan om bedrijven tegen hiv te verzekeren. “Dat idee werd geboren uit de realiteit van hiv. Medicijnen waren kostbaar en veel mensen stierven doordat ze geen aidsremmers konden betalen. Bedrijven verloren mensen en daarmee expertise, ook het verzekeringsbedrijf waar ik toen werkte. Ik begreep niet waarom andere chronische aandoeningen zoals suikerziekte of epilepsie wel in verzekeringspakketten waren opgenomen en hiv niet.” Haar idee voor een hiv-verzekering werd een hit en grote bedrijven verzekerden hun werknemers tegen de infectieziekte. Andere verzekeringsmaatschappijen volgden.

Lees het hele bericht One11.nl

Advertenties


3 reacties

Filosofie voor gevangenen

De Rotterdamse filosofen Henk Oosterling en Marc Schuilenburg onderwijzen filosofie aan gedetineerden van de Penitentiaire Inrichting Krimpen aan den IJssel. “We laten hun zien dat de gevangenis ook buiten de bajes is, bijvoorbeeld bij Ikea en Albert Heijn.”

Filosofie voor gevangenen Hoe is het ontstaan?
Henk Oosterling“In 2009 vroeg Leo Jansen, directeur van de Penitentiaire Inrichting Rijnmond/Zuid-West, mij of ik filosofie in zijn gevangenis wilde geven. Hij had een Amerikaans onderzoek gelezen waaruit bleek dat ze dat daar deden. Natuurlijk was het de bedoeling dat die filosofielessen zouden doorwerken op het gedrag van gevangenen en de recidive zouden drukken, dat is de legitimatie van zo’n idee. En dus wilde Jansen het ook verankeren in ele artikehet wetenschappelijk onderzoek van het ministerie. Ik ben toen gaan praten met Henk van de Bunt, een criminoloog van de Erasmus Universiteit. Die heeft er een stagiaire op gezet.”

Je was toen nog in je eentje?
HO: “Dat zou veel te veel werk zijn. Daarom heb ik een aantal mensen uitgenodigd om mee te doen. Om te beginnen een paar leeftijdgenoten, de opa-filosofen, van hen wist ik dat ze stevig genoeg waren. Allemaal universitaire hoofddocenten en hoogleraren trouwens. En ik wilde ook een paar filosofen uit de praktijk, van die cursusjongens, je weet wel, van met z’n twintigen naar Kreta of India en dan maar filosofie stampen. En verder nog wat jongere jongens, van wie Marc [Schuilenburg, red.] er één is. Zo had ik een palet van mensen die op verschillende niveaus konden lesgeven. Maar wel zo veel mogelijk uit Rotterdam, dat wilde ik zo; gasten die dus ook in de samenleving zitten. Zo zijn we eind 2009 begonnen, een cursus van tien lessen. En dat liep al gauw erg goed – boven verwachting.”

Lees het hele artikel op One11NL 


Een reactie plaatsen

Een witte computerkraker

Noem Joanna Rutkowska geen hacker. De Poolse computerexpert kraakt besturingssystemen in het belang van het onderzoek, omdat in haar ogen alle computers onveilig zijn – met alle risico’s van dien. Joanna werkt aan een gratis besturingssysteem dat het denken over computers moet veranderen.

Een witte computerkraker Hackers roepen bepaalde associaties op: jongens (het zijn bijna altijd jongens) met te veel tijd om handen, die uit baldadigheid digitaal vandalisme plegen. Ze bekladden websites van anderen – hoe prominenter, hoe beter – en verspreiden virussen om systemen plat te leggen.
 
Joanna Rutkowska pakt het helemaal anders aan. De 30-jarige Poolse behoort in deze wereld tot de absolute top. Ze kraakte in 2006 vanuit huis het toen gloednieuwe besturingssysteem Windows Vista. Maar ze houdt van zakelijk, zonder poespas, en vooral van ethisch. Ze hanteert geen online schuilnaam, wat veel hackers wel doen.
 
In het jargon is Rutkowska een zogenaamde white hat-hacker: een ethische hacker die, meestal in zijn of haar vrije tijd, zoekt naar kwetsbaarheden in software, computersystemen en netwerken. Anders dan hun tegenhangers (de black hats) gebruiken ze deze vaardigheden en kennis niet voor eigen gewin of vandalistische avonturen. In plaats daarvan waarschuwen ze de maker van het systeem zodra ze hebben ingebroken, om hun tijd te geven met een oplossing te komen. Daarna wordt tot publicatie van het hacksucces overgegaan, om ervan te leren.

Lees het hele bericht in One11NL


Een reactie plaatsen

Medemenselijkheid als wapen

Joseph Oubelkas werd in Marokko als 24-jarige ten onrechte veroordeeld voor drugshandel en zat jaren vast in een Marokkaanse cel. Zijn moeder schreef hem honderden brieven die zijn moraal hoog hielden. Hij ondersteunde medegevangenen en schreef een boek over zijn ervaringen. “Ik ben hier goed uitgekomen, maar om onschuldige Marokkanen bekommert niemand zich.”

Medemenselijkheid als wapen De ‘groentjesruimte’ zegt hij onmiddellijk. En natuurlijk ‘de dierentuin’. Lang hoeft Joseph Oubelkas niet na te denken over zijn antwoord op de vraag wat de verschrikkelijkste herinneringen zijn aan de vierenhalf jaar dat hij onschuldig in Marokkaanse gevangenissen zat.
 
Het was niet makkelijk positief te blijven onder de mensonterende omstandigheden in gevangenschap. Maar het lukte hem, en hij inspireerde zelfs celgenoten. Maffiabazen werden makke lammetjes in zijn bijzijn. Hij steeg in de hiërarchie. Medemenselijkheid was zijn geheim: “Iedereen kan het leren”, is zijn stelling.
 
Joseph Oubelkas (30) uit Raamsdonksveer werd in december 2004 opgepakt voor drugshandel, raakte verstrikt in het door en door corrupte Marokkaanse rechtssysteem en werd zonder bewijs tot tien jaar celstraf veroordeeld. Een woordvoerder van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken bevestigt dat een vertrouwensadvocaat na onafhankelijk onderzoek heeft vastgesteld dat de veroordeling onterecht was. In juni 2009 keerde Oubelkas terug in Nederland. Afgemat, maar geenszins verbitterd.

Lees het hele artikel in One11NL


1 reactie

De verliefde homosoldaat

Dan Choi was een van de veertienduizend militairen die door de ban op homo’s in het Amerikaanse leger werd ontslagen. Zijn ‘vriendin’ Martha bleek in werkelijkheid Matthew te heten. Hij werd hét gezicht van de homorechtenbeweging die het uitgangspunt ‘don’t ask, don’t tell’ aanvocht. Met succes. Maar de prijs was hoog.

De verliefde homosoldaat Elk weekend wanneer luitenant Dan Choi van de legerbasis naar huis in New York ging, kwamen de vragen. Waarom mogen we je vriendin nooit zien?, wilden zijn collega’s  weten. Ze maakten zelfs grapjes om haar naam. “Martha,” zeiden ze, “iemand met zo’n naam kan nooit knap zijn.” “Ik zei dan dat ze pacifist was en een hekel had aan het leger. Dan waren ze tenminste even stil.”

Choi (30) studeert aan de prestigieuze militaire academie in West Point en leert er Arabisch. In 2006 wordt hij als infanterieofficier uitgezonden naar Irak. Als hij een jaar later terugkomt in de Verenigde Staten, wordt hij verliefd. Niet op Martha, zoals hij zijn legermakkers voorhoudt, maar op Matthew. “Ik hield me altijd verre van homo’s, kende ook niemand die homoseksueel was. Matthew was de eerste.”

Baan op het spel
De liefde tussen de twee is zo sterk dat Choi beseft dat hij zich niet langer anders wil voordoen dan hij is. In maart 2009 maakt hij tijdens een televisieprogramma wereldkundig dat hij homo is. Vanaf dat moment staat zijn baan op het spel. Homo’s en lesbiennes mogen namelijk alleen op voorwaarde van geheimhouding dienen bij de Amerikaanse strijdkrachten. Er is zelfs een term voor: ‘don’t ask, don’t tell’. Een maand later krijgt Choi post: het leger zet de ontslagprocedure in werking. Een jaar later wordt hij officieel ontslagen.

Tegen die tijd heeft hij zich al ontpopt tot homorechtenactivist. Hij schrijft brieven aan president Barack Obama en het Congres, waarin hij oproept het omstreden beleid los te laten. “Het is een klap in het gezicht voor mij en mijn collega’s die in Irak hebben bewezen dat een eenheid alleen sterker wordt van diversiteit”, schrijft hij. Hij spreekt op universiteiten en geeft interviews aan vrijwel alle Amerikaanse tv-programma’s en wordt zo de bekendste homomilitair van Amerika.

Lees het hele bericht op One11NL


3 reacties

Spelen tegen de vergetelheid

Regisseuse Annet Henneman probeert via haar theaterproducties persoonlijke, dramatische belevenissen van mensen onder de aandacht te brengen. Hun problemen worden vaak vergeten zodra de media-aandacht wegebt. Zo krijgen ze weer een stem bij het publiek.

Spelen tegen de vergetelheid Het begon met grote groepen bootvluchtelingen die op zoek naar een veilige toekomst aanlandden in het zuiden van Italië, het land waar ze zelf al 26 jaar werkt en woont. Regisseuse en theatermaakster Annet Henneman (55) was gexefntrigeerd en besloot ze op te zoeken. “Wat dreef die mensen om zo’n gevaarlijke reis te ondernemen, maar vooral ook: wat is hun achtergrond? Hoe was hun leven voor het vertrek? Ik ging naar Calabrië waar net een boot met zeshonderd Turkse Koerden was aangemeerd en ben een tijdje bij hen gaan wonen. We aten samen, zongen samen liederen en ik hoorde hun verhalen aan.”
 
“Om te beleven wat zij voelden, ben ik doorgereisd naar Koerdistan, zowel in Turkije als in het Iraakse Kirkuk. Daar heb ik gezien wat echte angst is. Daags na een bomaanslag, waarbij tachtig mensen omkwamen, ging ik naar de begrafenis en ik was zó bang, zó bang. Die angst had ik nog nooit gevoeld. Ik woonde er bij een lokale familie. Daar kreeg ik van een vrouw, een moeder van drie kinderen, een dagboek waarin ze schrijft hoe bang ze is als haar kinderen naar school zijn en ze hoort dat er wordt geschoten. Ze durft geen verse groente en fruit te kopen, omdat de markt de gevaarlijkste plaats is, doelwit van aanslagenx85”
 
Een stem geven
Nu ze de situatie van veel vluchtelingen aan den lijve had ervaren, kon ze niet langer werkeloos toezien. Ze ging aan de slag met het materiaal dat ze had verzameld. Het publiek moest via het theater deelgenoot worden van de ervaringen van de vluchtelingen. “Overal waar ik de stukken opvoer, laat ik lokale vluchtelingen meespelen. Ik laat ze dan hun eigen verhaal vertellen. Het minste wat ik kan doen in mijn werk, is hun een stem geven.”

Lees het hele artikel in One11.nl