Positieve berichten

Positieve berichten als vitaminen voor de ziel


3 reacties

Een pleidooi voor Het Boek en de Rust

De Britse journalist Johann Hari, die het programma 'Freedom' op zijn laptop gebruikt om de verleiding van het eeuwige internetten te doorbreken, buigt zich over de status van het papieren boek. "Geef het maar toe: het wordt fysiek zwaarder om een boek te lezen."

In de twintigste eeuw schetsten alle nachtmerrie-achtige romans die zich in de toekomst afspeelden het beeld dat boeken verbrand zouden worden. In de eenentwintigste eeuw gaan onze angstdromen over het vergeten van boeken.

Massavermaak

Het boek, het fysieke papieren boek, wordt omringd door een school haaien, de verkoop ging alleen al dit jaar met negen procent omlaag, het wordt opgegeten door het e-book, het wordt verscheurd door de dood van de boekwinkel en de bibliotheek.

En het belangrijkste is dat de mentale ruimte die het innam afbrokkelt door de duizenden 'Wapens van Massa Vermaak' die ons omringen. Het valt niet mee om het toe te geven maar we voelen het allemaal: het wordt fysiek zwaarder om boeken te lezen.

Geen innerlijke rust
In zijn heerlijke kleine boek 'The Lost Art of Reading – Why Books Matter in a Distracted Time' geeft de Amerikaanse criticus David Ulin toe aan een vreemd gevoel. Zijn hele leven heeft hij lezen vanzelfsprekend gevonden, tot hij zich er een paar jaar geleden bewust van werd dat hij "in een appartement vol boeken niet langer de voor het lezen noodzakelijke innerlijke rust kon vinden."

Hij ging 's avonds op de bank zitten zoals hij altijd had gedaan, las een paar hoofdstukken en merkte dan dat zijn geest afdwaalde, hem smeekte om zijn mail te checken, of twitter, of facebook. "Waar ik mee worstel", schrijft hij, "is het binnendringen van het gegons, het idee dat er buiten iets is dat mijn aandacht verdient."

Ik denk dat bijna iedereen dit gevoel tegenwoordig heeft. Een boek lezen terwijl je laptop aan de andere kant van de kamer ligt te zoemen lijkt op een poging om te lezen op een feestje waar iedereen tegen elkaar aan het schreeuwen is. Om te lezen moet je afremmen. Je hebt mentale stilte nodig, op de woorden na. Die stilte is steeds moeilijker te vinden.

'Wired'
Begrijp me niet verkeerd: ik ben dol op het internet en u zult mijn twitter-feed met geweld uit mijn verkleumde dode handen moeten loswrikken.

Dit wordt geen pre-zondvloedachtige tirade tegen de zegeningen van onze wired wereld. Maar er ís een reden waarom dat woord, 'wired', in het Engels twee betekenissen heeft: 'verbonden met het internet' en 'high, nerveus, ongeconcentreerd'.

In het tijdperk van internet zijn tastbare, papieren boeken een techniek die we meer en meer nodig hebben. Herman Hesse schreef in de jaren vijftig: "Hoe meer met nieuwe uitvindingen in de behoefte aan verstrooiing en onderwijs voor iedereen kan worden voorzien, hoe meer het boek zijn waardigheid en autoriteit kan hervinden. We hebben het punt waar jonge concurrenten als radio, film etc. de onmisbare functies van het boek overnemen nog niet bereikt."

Lezen is een daad van verzet
Dat punt is nu wél bereikt. Want alleen het boek – dat niet bliept of oplicht, of een link biedt of je duizend video's tegelijkertijd kan laten zien – en niets anders dan het boek kan deze functie vervullen: het geeft je de mogelijkheid tot diepe, lineaire concentratie.

Zoals Ulin zegt: "Lezen is een daad van verzet in een landschap vol afleiding…Het verlangt van ons dat we ons tempo aanpassen, dat we weer rekening houden met tijd. Op de helft van een boek aangekomen kunnen we niet anders dan geduldig zijn, moeten we elk ding in zijn moment laten zijn, het verhaal voor laten gaan. We kunnen de wereld heroveren door ons er een klein beetje van terug te trekken, door een stap terug te doen van het lawaai."

Lees het hele bericht in Trouw

Advertenties


Een reactie plaatsen

'Mislukte parel' Michon bracht troost-televisie

De gisteren begraven Ikon-coryfee Mary Michon was pionierster op het gebied van docudrama. Ze ging niet, zoals nu in Hilversum veelal het geval is, achter een bureau zitten om rare 'reality' te bedenken, maar haalde haar bezieling uit het leven zelf.

xa9 anp

Met een scherp oog voor drama laafde ze zich aan de verhalen van gewone mensen en schakelde vervolgens acteurs in om die te verbeelden. Dat was vrij nieuw in Hilversum en het leidde tot aangrijpende televisie-documenten.

Zondag vertelt ze over haar werk in een herhaling van het Ikon-interview dat Annemiek Schrijver ('Het vermoeden') in 2009 met haar had. Michon (1939) was toen al ernstig ziek, maar, zoals altijd, gekleed als diva. Ze was per slot van rekening ooit begonnen als musicalster bij Jos Brink. Op haar kleding droeg ze een broche in de vorm van een mislukte parel. "Van een vriend gekregen. Ik heb een bepaalde vorm van geluk gevonden, maar, zoals de meeste mensen, het échte geluk niet. Die vriend zei: Jij bent als een mislukte parel. Die blijft zich ondanks alles aan de oesterrand vastklampen om glans uit te stralen. Jij weet van geen opgeven."

Langs bos en beemd en berm en wei, zoals de programmamaakster het zelf uitdrukte, zocht ze haar onderwerpen. Zo was het sterven van haar jonge broer in 1967 een van Michons inspiratiebronnen voor de jaren tachtig drama-serie 'Een spannend bestaan'. Ze wist hoe moeilijk ouders en kinderen spraken over de vroegtijdige dood van een jong gezinslid en probeerde die pijnlijke stilte een beetje te doorbreken.

Zoals ze ook aan andere taboes knabbelde: trouwen met een migrant, seksuele voorlichting, jeugdcriminaliteit, prostitutie.

Michon voelde zich bij de 'rebelse' Ikon van de jaren zeventig en tachtig, geleid door de legendarische ds. Wim Koole, als een vis in het water. De 'Geloof hoop & liefde-show' van Wim Neijman, ook wel de oerknal van de Nederlandse praatprogramma's genoemd, bracht voor het eerst gewone mensen in beeld die over de meest intieme zaken spraken: abortus, eenzaamheid, verliefdheid en geloof. Michon zat in de redactie.

Enkele weken voor haar sterven ging ik bij Mary Michon op ziekenbezoek in Amsterdam. Ze zei: "Ik geloof dat je nooit iets raar moet vinden in het leven. Of vreemd of gek. Veroordeel dingen niet, maar ga na waarom mensen doen zoals ze doen. Dan kom je bij hun drama terecht. Dat is pas interessant."

Ze kon zich ergeren aan de soms oppervlakkige research in Hilversum. Voor de jongerenserie 'Link' stuurde ze 'haar' researcher Ida Overdijk tien dagen lang op stage in een jeugdgevangenis. Ook mocht de jonge theologe naar Amsterdam CS om tippelaarsters te interviewen. Michon had met haar programma's maar één doel: herkenning en daarmee troost bieden aan lotgenoten. Haar inspanningen bleven niet onopgemerkt. In 1986 won ze met 'Een spannend bestaan' een eervolle Nipkow-vermelding.

Vanuit een vrijzinnig-christelijke geloofsopvatting gaf ze haar werk iets pastoraals mee. Toen ik Michon in 1999 ter gelegenheid van haar pensioen mocht interviewen, zei ze het zo: "Mijn hoop is dat mensen ondanks alles ooit mogen vertoeven op grazige weiden." Het is het mooiste dat mij ooit in een interview is verteld.


5 reacties

'We moeten selectief roven van religie'

Het boek dat ik geschreven had willen hebben. Het beschrijft zo exact de ideeën en gedachtenspinsels die al heel lang in mijn hoofd rondcircelen. Ik zie dit boek als een mogelijk begin van een brug slaan tussen gelovigen en ongelovigen. Meer dan het lezen waard. xa9Marijke

ALAIN%20DE%20BOTTON Met religieuze doctrines heeft Alain de Botton niet veel op. Toch kan de kerk een voorbeeld zijn, schrijft hij in 'Religie voor athexefsten'. "Kerken brengen vreemden bij elkaar."

'Ik geef niet om religie", zegt Alain de Botton. Het is een opmerkelijke uitspraak voor iemand die zojuist een boek heeft geschreven over hoe leerzaam godsdiensten kunnen zijn. De titel maakt het nog verwarrender. 'Religie voor athexefsten' heet het nieuwe boek van de bestsellerauteur uit Groot-Brittannië. Wat is precies zijn ambitie? In elk geval heeft hij geen apologie geschreven. "Er zijn zoveel dingen verkeerd aan religie. De vervolging van indianen in Zuid-Amerika, de Spaanse inquisitie, elf september, pedofiele priesters. Maar ik voelde niet de behoefte om hierop in te gaan. Het is namelijk nooit bij me opgekomen dat religies perfect zouden zijn. Ik wil ze dan ook niet verdedigen."

Hoe zou u uw verhouding tot religie typeren?

"Ik ben tegen veel doctrines van georganiseerde religies en dan met name tegen hun verklaringen voor het ontstaan van het universum en voorspellingen van de toekomst. Tegelijkertijd ben ik zeer gexefnteresseerd in hun rituele, esthetische, educatieve en morele dimensies. Ik vind dat de seculiere samenleving gaten vertoont die gevuld zouden kunnen worden met sommige van die inzichten. In wezen stel ik een selectieve roof voor van bepaalde ideeën. Hier schrikken veel mensen van, maar hier is niets vreemds aan. Als het literatuur betreft gaan we ook selectief te werk. We kunnen van literatuur houden maar hoeven tegelijk niet alles mooi te vinden. Hetzelfde moet mogelijk zijn voor religie."

Wat kunnen we leren van religie?

"We willen tot een gemeenschap behoren, maar vaak hebben we niet de mechanismen om zulke gevoelens te activeren. In een grote stad spreek je zelden met iemand op straat. Niet omdat iedereen onvriendelijk zou zijn, maar omdat er geen context is. Wat religies vaak doen is een context creëren waarin we ons open kunnen stellen aan anderen. Als je mensen niet aan elkaar voorstelt, worden ze argwanend. Maar je moet die ontmoeting tussen vreemden wel organiseren. De kerk kan als model dienen, waar mensen samenkomen zonder dat ze iets gemeenschappelijks hebben. Er soms wordt gezegd dat Facebook het probleem kan oplossen. Ik denk echter dat Facebook het tegenovergestelde doet. Het brengt juist mensen bij elkaar met vergelijkbare interesses. Dus ontmoet je geen vreemden."

Gelovigen hebben kerken, zegt u, maar vergelijkbare seculiere instituties zijn schaars. Vervult uw School of Life die functie?

"Er bestaat zeker verwantschap. Om te beginnen bepleiten we een nieuwe manier van leren. Uitgangspunt is dat mensen worstelen met problemen én dat ze hiermee ergens naartoe willen. Ten tweede zijn we gexefnteresseerd in het bouwen van een gemeenschap. London is een eenzame stad waar de kansen beperkt zijn om rond een bepaalde thema samen te komen met vreemden. Natuurlijk zijn er ontelbare lezingen in de stad. Maar nadat die zijn afgelopen vertrekt iedereen weer. Daarom organiseert de school activiteiten rond een onderwerp, die ook altijd een element van gemeenschappelijkheid in zich hebben. Is dit typisch religieus? Nee, maar er spelen vergelijkbare kwesties."

Lees het hele bericht in Trouw


6 reacties

Een mysterieus lied uit de ruimte

Dit filmpje is al een jaar oud, maar te mooi om niet alsnog te delen. The Drift vertelt het verhaal van Amerikaanse astronauten in de jaren ’60 die tijdens hun ruimtemissie op drift raken na het horen van een lied. Een lied dat vervolgens ook onze aarde bereikt en mensen naar Woodstock-achtige festivals lokt waarna zij zich afzonderen van de Amerikaanse beschaving.

Voor The Drift gebruikte regisseur Kelly Sears enkel beeld uit oude National Geographics en encyclopedieën die ze vond op vlooienmarkten en in tweedehands boekwinkels. De oude foto’s, samen met de mannelijke voice over, maken dat The Drift een bijzondere kijkervaring is:

 

Bron: nrc.next


Een reactie plaatsen

Hoffelijkheid is een begin

Andree-van-Es 'Om de zoveel tijd moet er weer een appël komen om samen aan de stad te bouwen", zei de Amsterdamse wethouder Andrée van Es (GroenLinks, diversiteit) vorige week in Trouw.

Ze schreef een brief aan de gemeenteraad waarin ze hoffelijkheid voorstelde als deugd waar de multiculturele stad en haar bewoners meer op gericht zouden moeten zijn, als tegengif voor verdere verruwing. Daarbij verwees ze onder anderen naar de Amerikaanse filosoof John Rawls.

Frank Ankersmit, emeritus hoogleraar geschiedfilosofie aan de Rijksuniversiteit Groningen, woonachtig op het platteland: "Rawls was een van de grootste politiek filosofen van de afgelopen vijftig jaar. Hij schreef inderdaad over de vraag hoe mensen kunnen samenleven in een maatschappij die verdeeld is, en de rol van hoffelijkheid daarbinnen.

"De zeventiende-eeuwse wiskundige en theoloog Blaise Pascal had zich al eerder met die kwestie beziggehouden. Pascal, ook wel de eerste existentialist genoemd, leefde in een tijd waarin Frankrijk diep verdeeld was. Hij behoorde zelf tot de jansenisten, een soort calvinistische variant op het katholicisme. De verschillen tussen diverse religieuze stromingen werden zo intens ervaren, dat een burgeroorlog niet viel uit te sluiten.

Lees het hele bericht, en aanverwante artikelen in Trouw


6 reacties

'Religieus actief zijn en niet echt geloven kan zeker'

Media_xl_787418 
Kan religie zonder geloof? Nee, zeggen sociale wetenschappers. Jawel, zegt journalist en godsdienstwetenschapper Koert van der Velde. Sterker: Hij vindt dat het nodig is 'om alle culturele en psychologische registers open te trekken om deze bron van rijkdom aan te boren'. Komende week (10 mei) promoveert hij op het proefschrift 'Flirten met God'.

Hij legt zijn kaarten meteen op tafel: Koert van der Velde gelooft niets – niet in God en niet in niet-God. Maar hij onderkent wel 'een zeker religieus verlangen' bij zichzelf. En hij is niet de enige, zegt hij. Volgens een conservatieve schatting is minstens 10 procent van de Nederlanders op een a-gelovige manier religieus. Dat kan niet, stelden sociaal wetenschappers tot nu toe; zonder geloof geen religieuze belevenissen.

Van der Veldes promotieonderzoek is een uitputtende speurtocht naar mensen met een religieus verlangen die tegelijkertijd niet kunnen geloven in religieuze voorstellingen. Wat blijkt? Mensen laten zich er door hun ongeloof steeds minder van weerhouden religieus actief te zijn. "Ook al bestaat er naar hun idee geen god en is er in het leven geen diepere zin, het verlangen naar de beleving van iets goddelijks of die diepere zin is er bij velen niet minder om."

De godsdienstwetenschapper verhaalt van mensen die de gewaarwording hebben opeens boven een landschap te zweven of een intens gevoel van allesomvattende liefde ervaren. Zelf had Van der Velde, die opgroeide in Nederlandse Hervormde Kerk, twintig jaar geleden een ervaring die zijn tot dan toe theoretische vraag naar de mogelijkheid van religiositeit zonder geloof in een wel heel persoonlijk daglicht stelde.

Hij was in Egypte om een boek te schrijven over de islam. Hij sprak met soefi's die mystiek beoefenden, hij praatte met beginselvaste fundamentalisten, hij ontmoette magiërs die genezing beloofden en bezocht geestuitdrijvers. Na een maand werken, vertrok Van der Velde voor een uitje naar de Sinaxef-woestijn, waar hij 'de berg van Mozes' beklom, de plaats waar Mozes volgens de Bijbel de stenen tafelen heeft ontvangen.

Mozes heeft waarschijnlijk nooit bestaan, zegt de godsdienstwetenschapper in Van der Velde. Het volk Israël heeft hoogstwaarschijnlijk niet door de Sinaxef gezworven en zeker geen veertig jaar, en God heeft er zeker geen tien geboden geopenbaard die in stenen tafelen zijn uitgehouwen. "Dat leert ons de wetenschap, die op grond van tekstanalyse, archeologisch en historisch onderzoek probeert te bepalen welke delen van de Bijbel misschien, of waarschijnlijk wel of niet waar zijn gebeurd."

Na vier uur bereikte Van der Velde buiten adem en bezweet de top van zo'n 2300 meter. Hij ging op een rots zitten en zag rechts de Golf van Akaba met aan de overkant Saoedi-Arabië. Hij staarde in de diepte en toen gebeurde het: zijn blik vertroebelde en hij werd overvallen door een woord- en geluidloze boodschap. "Het was een boodschap die niet uit mijzelf kwam maar van buiten, althans zo voelde het. Het was alsof iets of iemand me erop wees dat het hoogmoedig is ervan uit te gaan dat de diepten van religie te doorgronden zijn."

Lees het hele artikel in Trouw


1 reactie

Familie vindt $40.000 in hun nieuwe huis

En..  geeft ze terug aan de zoon van de oude eigenaar.

Ferrin: Ik ben niet perfect, ik wou dat ik kon zeggen dat ik geen moment heb getwijfeld over het terugbrengen van het geld. We wisten dat we het moesten teruggeven, maar dat betekent niet dat we niet hebben gedacht aan de reparatie van onze auto, en het kind wat we nu zouden kunnen adopteren. Ook dachten we aan het opknappen van het oude huis dat we net hadden gekocht. Maar het geld was niet van ons. Je krijgt niet vaak de kans te bewijzen dat je volstrekt eerlijk wil leven. Dat is de les die wij onze kinderen proberen mee te geven.

SALT LAKE CITY – When Josh Ferrin closed on his family's first home, he never thought he'd make the discovery of a lifetime x97 then give it back.

Ferrin picked up the keys earlier this week and decided to check out the house in the Salt Lake City suburb of Bountiful. He was excited to finally have a place his family could call their own.

As he walked into the garage, a piece of cloth that clung to an attic door caught his eye. He opened the hatch and climbed up the ladder, then pulled out a metal box that looked like a World War II ammunition case.

"I freaked out, locked it my car, and called my wive to tell her she wouldn't believe what I had found," said Ferrin, who works as an artist for the Deseret News in Salt Lake City.

Then he found seven more boxes, all stuffed full with tightly wound rolls of cash bundled together with twine x97 more than $40,000.

Ferrin quickly took the boxes to his parent's house to count. Along with his wife and children, they spread out thousands of bills on a table, separating the bundles one by one.

They stopped counting at $40,000, but estimated there was at least $5,000 more on the table.

Ferrin thought about how such a large sum of money could go a long way, pay bills, buy things he never thought he could afford.

Lees het hele bericht in: news.yahoo.com