Positieve berichten

Positieve berichten als vitaminen voor de ziel


Een reactie plaatsen

Een gedachte

Vriendelijkheid is de gouden schakel die de wereld bijeen houdt.

Johann Wolfgang von Goethe

Advertenties


4 reacties

Triest en mooi

Een verlaten pretpark  in New Orleans. Het Six Flags-park overstroomde volledig na orkaan Katrina in 2005. Sindsdien heeft het geen bezoeker meer gezien. Geen betalende in ieder geval.

Filmmaker Teddy Smith klom eind vorig jaar al over het hek een maakte een mooi maar stemmig filmpje (zie onder).

Het mooie filmpje van Teddy Smith:
 (Klik op de video voor volledig scherm) 

Bron: Nieuwsblog.nrc.next


3 reacties

Een pleidooi voor Het Boek en de Rust

De Britse journalist Johann Hari, die het programma 'Freedom' op zijn laptop gebruikt om de verleiding van het eeuwige internetten te doorbreken, buigt zich over de status van het papieren boek. "Geef het maar toe: het wordt fysiek zwaarder om een boek te lezen."

In de twintigste eeuw schetsten alle nachtmerrie-achtige romans die zich in de toekomst afspeelden het beeld dat boeken verbrand zouden worden. In de eenentwintigste eeuw gaan onze angstdromen over het vergeten van boeken.

Massavermaak

Het boek, het fysieke papieren boek, wordt omringd door een school haaien, de verkoop ging alleen al dit jaar met negen procent omlaag, het wordt opgegeten door het e-book, het wordt verscheurd door de dood van de boekwinkel en de bibliotheek.

En het belangrijkste is dat de mentale ruimte die het innam afbrokkelt door de duizenden 'Wapens van Massa Vermaak' die ons omringen. Het valt niet mee om het toe te geven maar we voelen het allemaal: het wordt fysiek zwaarder om boeken te lezen.

Geen innerlijke rust
In zijn heerlijke kleine boek 'The Lost Art of Reading – Why Books Matter in a Distracted Time' geeft de Amerikaanse criticus David Ulin toe aan een vreemd gevoel. Zijn hele leven heeft hij lezen vanzelfsprekend gevonden, tot hij zich er een paar jaar geleden bewust van werd dat hij "in een appartement vol boeken niet langer de voor het lezen noodzakelijke innerlijke rust kon vinden."

Hij ging 's avonds op de bank zitten zoals hij altijd had gedaan, las een paar hoofdstukken en merkte dan dat zijn geest afdwaalde, hem smeekte om zijn mail te checken, of twitter, of facebook. "Waar ik mee worstel", schrijft hij, "is het binnendringen van het gegons, het idee dat er buiten iets is dat mijn aandacht verdient."

Ik denk dat bijna iedereen dit gevoel tegenwoordig heeft. Een boek lezen terwijl je laptop aan de andere kant van de kamer ligt te zoemen lijkt op een poging om te lezen op een feestje waar iedereen tegen elkaar aan het schreeuwen is. Om te lezen moet je afremmen. Je hebt mentale stilte nodig, op de woorden na. Die stilte is steeds moeilijker te vinden.

'Wired'
Begrijp me niet verkeerd: ik ben dol op het internet en u zult mijn twitter-feed met geweld uit mijn verkleumde dode handen moeten loswrikken.

Dit wordt geen pre-zondvloedachtige tirade tegen de zegeningen van onze wired wereld. Maar er ís een reden waarom dat woord, 'wired', in het Engels twee betekenissen heeft: 'verbonden met het internet' en 'high, nerveus, ongeconcentreerd'.

In het tijdperk van internet zijn tastbare, papieren boeken een techniek die we meer en meer nodig hebben. Herman Hesse schreef in de jaren vijftig: "Hoe meer met nieuwe uitvindingen in de behoefte aan verstrooiing en onderwijs voor iedereen kan worden voorzien, hoe meer het boek zijn waardigheid en autoriteit kan hervinden. We hebben het punt waar jonge concurrenten als radio, film etc. de onmisbare functies van het boek overnemen nog niet bereikt."

Lezen is een daad van verzet
Dat punt is nu wél bereikt. Want alleen het boek – dat niet bliept of oplicht, of een link biedt of je duizend video's tegelijkertijd kan laten zien – en niets anders dan het boek kan deze functie vervullen: het geeft je de mogelijkheid tot diepe, lineaire concentratie.

Zoals Ulin zegt: "Lezen is een daad van verzet in een landschap vol afleiding…Het verlangt van ons dat we ons tempo aanpassen, dat we weer rekening houden met tijd. Op de helft van een boek aangekomen kunnen we niet anders dan geduldig zijn, moeten we elk ding in zijn moment laten zijn, het verhaal voor laten gaan. We kunnen de wereld heroveren door ons er een klein beetje van terug te trekken, door een stap terug te doen van het lawaai."

Lees het hele bericht in Trouw


Een reactie plaatsen

Afrika kan het prima zelf af

De Keniaanse zakenvrouw Atia Yahya zorgde ervoor dat miljoenen landgenoten toegang kregen tot betaalbare gezondheidszorg. “We zijn geen achtergebleven mensen. Wij Afrikanen hebben onze eigen ideeën over hoe we onze problemen kunnen oplossen.”

Afrika kan het prima zelf af Atia Yahya (56) mag dan een gewiekste zakenvrouw zijn, ze heeft een groot hart. De Keniaanse consultant voor ziektekostenverzekeringen combineert geld verdienen met sociale rechtvaardigheid. Ze zal zichzelf niet snel tot goeddoener bombarderen. “Ik wil mijn medemensen helpen zonder bedelaars van ze te maken," zegt Atia terwijl ze de kilometers wegtrapt op een hometrainer in een sportschool in de hoofdstad Nairobi.

Verzekering tegen hiv
Ze kwam als eerste in Oost-Afrika met het plan om bedrijven tegen hiv te verzekeren. “Dat idee werd geboren uit de realiteit van hiv. Medicijnen waren kostbaar en veel mensen stierven doordat ze geen aidsremmers konden betalen. Bedrijven verloren mensen en daarmee expertise, ook het verzekeringsbedrijf waar ik toen werkte. Ik begreep niet waarom andere chronische aandoeningen zoals suikerziekte of epilepsie wel in verzekeringspakketten waren opgenomen en hiv niet.” Haar idee voor een hiv-verzekering werd een hit en grote bedrijven verzekerden hun werknemers tegen de infectieziekte. Andere verzekeringsmaatschappijen volgden.

Lees het hele bericht One11.nl


Een reactie plaatsen

'Mislukte parel' Michon bracht troost-televisie

De gisteren begraven Ikon-coryfee Mary Michon was pionierster op het gebied van docudrama. Ze ging niet, zoals nu in Hilversum veelal het geval is, achter een bureau zitten om rare 'reality' te bedenken, maar haalde haar bezieling uit het leven zelf.

xa9 anp

Met een scherp oog voor drama laafde ze zich aan de verhalen van gewone mensen en schakelde vervolgens acteurs in om die te verbeelden. Dat was vrij nieuw in Hilversum en het leidde tot aangrijpende televisie-documenten.

Zondag vertelt ze over haar werk in een herhaling van het Ikon-interview dat Annemiek Schrijver ('Het vermoeden') in 2009 met haar had. Michon (1939) was toen al ernstig ziek, maar, zoals altijd, gekleed als diva. Ze was per slot van rekening ooit begonnen als musicalster bij Jos Brink. Op haar kleding droeg ze een broche in de vorm van een mislukte parel. "Van een vriend gekregen. Ik heb een bepaalde vorm van geluk gevonden, maar, zoals de meeste mensen, het échte geluk niet. Die vriend zei: Jij bent als een mislukte parel. Die blijft zich ondanks alles aan de oesterrand vastklampen om glans uit te stralen. Jij weet van geen opgeven."

Langs bos en beemd en berm en wei, zoals de programmamaakster het zelf uitdrukte, zocht ze haar onderwerpen. Zo was het sterven van haar jonge broer in 1967 een van Michons inspiratiebronnen voor de jaren tachtig drama-serie 'Een spannend bestaan'. Ze wist hoe moeilijk ouders en kinderen spraken over de vroegtijdige dood van een jong gezinslid en probeerde die pijnlijke stilte een beetje te doorbreken.

Zoals ze ook aan andere taboes knabbelde: trouwen met een migrant, seksuele voorlichting, jeugdcriminaliteit, prostitutie.

Michon voelde zich bij de 'rebelse' Ikon van de jaren zeventig en tachtig, geleid door de legendarische ds. Wim Koole, als een vis in het water. De 'Geloof hoop & liefde-show' van Wim Neijman, ook wel de oerknal van de Nederlandse praatprogramma's genoemd, bracht voor het eerst gewone mensen in beeld die over de meest intieme zaken spraken: abortus, eenzaamheid, verliefdheid en geloof. Michon zat in de redactie.

Enkele weken voor haar sterven ging ik bij Mary Michon op ziekenbezoek in Amsterdam. Ze zei: "Ik geloof dat je nooit iets raar moet vinden in het leven. Of vreemd of gek. Veroordeel dingen niet, maar ga na waarom mensen doen zoals ze doen. Dan kom je bij hun drama terecht. Dat is pas interessant."

Ze kon zich ergeren aan de soms oppervlakkige research in Hilversum. Voor de jongerenserie 'Link' stuurde ze 'haar' researcher Ida Overdijk tien dagen lang op stage in een jeugdgevangenis. Ook mocht de jonge theologe naar Amsterdam CS om tippelaarsters te interviewen. Michon had met haar programma's maar één doel: herkenning en daarmee troost bieden aan lotgenoten. Haar inspanningen bleven niet onopgemerkt. In 1986 won ze met 'Een spannend bestaan' een eervolle Nipkow-vermelding.

Vanuit een vrijzinnig-christelijke geloofsopvatting gaf ze haar werk iets pastoraals mee. Toen ik Michon in 1999 ter gelegenheid van haar pensioen mocht interviewen, zei ze het zo: "Mijn hoop is dat mensen ondanks alles ooit mogen vertoeven op grazige weiden." Het is het mooiste dat mij ooit in een interview is verteld.