Positieve berichten

Positieve berichten als vitaminen voor de ziel


Een reactie plaatsen

Logpauze

Weer even een logpauze tot nader order. Een paar dagen tot een week is Positief Bericht gesloten. Ga echter rustig door met het reageren op de al gepubliceerde berichten. Ik kijk elke dag wel even.

(c)Marijke

Advertenties


Een reactie plaatsen

Cor Bakker glorieert in het concertgebouw

Wie is Cor Bakker eigenlijk? Je ziet de alleskunner en vaste voetveeg van Paul de Leeuw op televisie de een na de ander begeleiden. Met gevoel en vakmanschap. Maar zijn eigen muzikale persoonlijkheid blijft op de achtergrond.

Cor Bakker (Kippa)

Als Cor Bakker nou eens zou mogen spelen waar hij zelf zin in had, wat zou het dan zijn?

Afgelopen zaterdag gaf de pianist het antwoord. Ter gelegenheid van zijn 25-jarig jubileum had Bakker carte blanche gekregen van het Amsterdamse Concertgebouw. Die greep hij aan om terug te keren naar zijn grote liefde: jazz. Wie dacht dat Bakker het publiek zou vermaken met gezellige bekende jazznummers kwam voor een verrassing te staan. De pianist maakte indruk met een origineel concert met eigen composities en werk van de obscure toetsenist en componist Clare Fischer.

Lees het hele bericht in de Volkskrant


Een reactie plaatsen

Mont Ventoux: Hemel en hel op de Kale Berg

Mont_ventoux
Geen berg die meer heroxc3xafsche wielerverhalen aan de wereld schenkt dan de Mont Ventoux, die vandaag het Tourpeloton in ademnood zal brengen. Lezers van deze krant die de barre en folterende tocht naar de 1912 meter hoge top waagden, spreken met bijna religieus ontzag over de Reus van de Provence, waar de elementen de mens tot het uiterste dwingen.
Volgens de overlevering zou de naam Ventoux afgeleid zijn van het Keltische ven-top, dat xe2x80x98besneeuwde top’ betekent. Maar veel romantici hangen de theorie aan dat Ventoux een verbastering is van het Franse venteux (winderig). De beruchte mistral kan uit het niets een genadeloze storm ontketenen die het maanlandschap op de berg urenlang geselt. Hoe angstaanjagend dat is, ondervond Ger Theunissen (63) in de hete zomer van 1995. Met drie fietskameraden uit Ulestraten werd hij bijna letterlijk het ravijn in geblazen. "Na enkele kilometers klimmen begon het opeens hard te waaien en kwam er een auto naar beneden waarvan de bestuurder met zijn wijsvinger naar het voorhoofd wees. Een paar kilometer hogerop kwam er weer een auto en deze bestuurder deed precies hetzelfde. We hadden geen idee waarom. Toen we boven de boomgrens kwamen werden we als een kaartenhuisje omver geblazen. We zijn diep bukkend met alle kracht die we hadden tegen de storm op naar de volgende bocht gelopen. Daar hoefden we maar een beetje bij te trappen omdat de wind ons naar boven duwde. We waren blij dat we heelhuids de top haalden. Daar stond een Belg met auto en caravan. Hij wilde naar beneden, maar meteen begon de caravan heen en weer te schudden. Hevig ontdaan besloot hij de nacht door te brengen boven op de top. Hij verging van de angst.xe2x80x9d

Om een lang verhaal kort te maken: dappere Ger leeft nog. Sterker nog, drie jaar later was ie alle gruwelbeelden vergeten en klauterde hij opnieuw naar de hemel boven de Provence. Want als er xc3xa9xc3xa9n rode draad is die de verhalen van onze lezers aan elkaar snoert, dan is het wel de fascinatie voor de xe2x80x98Kale Berg’, die soms religieuze vormen aanneemt. Jan van der Heijden uit Geleen, die pas op 68-jarige leeftijd voor het eerst de Ventoux bedwong, werd tijdens zijn tocht overspoeld door poxc3xabtische gevoelens:

Voor mij was vandaag de dag van de Ventoux
‘k Was er wat bang voor, ik geef het graag toe
Vanuit de diepte lijkt hij zo ijselijk steil
en ’t is niet de bedoeling dat ik er xe2x80x98s nachts van ijl

Lees het hele artikel in de Limburger.nl

En mijn zoon met z’n gezin hebben vannacht op de kale berg hun tentje voor een nacht opgezet. Zij maken dit spektakel dat z’n weerga niet kent in de wielersport dus live mee! Ik zal proberen ze vanmiddag te ontwaren op tv, tussen de vele duizenden die vanuit vere oorden hier zijn neersgestreken om dit wonder van inspanning te kunnen meemaken. Voor mij dus extra spannend!

xc2xa9Marijke


Een reactie plaatsen

Vierde dag Vierdaagse

Viagladiola De laatste dag, niet de zwaarste, wordt er gezegd. Dat is de derde dag. Als je eenmaal de derde dag met de zevenheuvelenweg hebt volbracht, kan je de laatste dag ook nog wel aan. Misschien ook door het vooruitzicht van de feestelijke en  glorieuze intocht op de Via Gladiola

Vierdaagse anno 2009 is, qua loopbeleving, vergelijkbaar met de Vierdaagse 50 jaar geleden. Nog steeds lopen de lopers de routes die al tientallen jaren geleden zijn vastgelegd. Maar het hele circus eromheen is van een totaal andere orde. Joy1 De geluiden van vroeger: reclamevliegtuigjes met JOY (met het typische bolle limonadeflesje) op hun sleep. Vanuit de luidsprekers, her en der verspreid door de stad, klonk muziek van Catarina Valente. Af en toe een dweilorkest, die de feestvreugde opdreef. Behalve op de laatste dag, – op de Via Gladiola werden de lopers muzikaal onthaald door tientallen muziekkorpsen – was het geluid van de Vierdaagse van een bescheiden volume.

Nu valt de Vierdaagse samen met de Nijmeegse Zomerfeesten die een totaal ander geluid met zich meebrengen. Op grote en kleine podia in de stad en aan de Waalkade treden dagelijks bekende grote sterren op. Ook de kermis doet een grote duit in de zak van Geluiden Van De Vierdaagse/Zomerfeesten.

De laatste dag. Ik herinner me nog dat mijn vader en moeder de avond voor de laatste dag keukenstoeltjes langs de Via Gladiola neerzetten, zodat we verzekerd waren van een goede plaats. En zij waren niet de enige. Dus zag je in de heel voege ochtend van de vierde dag aan beide kanten van VG een eindeloze rij lege stoelen, bankjes, krukjes enzovoort staan, wachtend op de dingen die komen gaan. Jammer dat ik daar geen foto van heb. Maar het gebeurt anno 2009 nog steeds! Wonderbaarlijk dat dat nog altijd (vrijwel) probleemloos mogelijk is.

Laatste nieuws: de eerst wandelaar is binnen!

(c) Marijke


Een reactie plaatsen

Derde dag Vierdaagse

Groesbeek_zevenheuvelenweg Vandaag lopen de vierdaagselopers over de Zevenheuvelenweg. Deze weg bestaat inderdaad uit zeven heuvels. Ik heb vroeger, (eind jaren vijftig) samen met een vriendin, vaak de heuvelen geteld, op een van onze ‘avonturentochten’. We zeiden dan tegen elkaar: zullen we vandaag weer op avontuur gaan? Daartoe moest er eerst beslist worden waar we zouden gaan avonturen; in het bos of bij het water (Waal). En per fiets of lopend? Vaak werd het ‘het bos en de velden’ om dat mijn vriendin daar het dichtst bij woonde.

En als we dan de Zevenheuvelenweg naderden, moest er weer een besluit genomen worden. Gaan we deze weg bewandelen, befietsen, of met een grote boog er omheen? Want we wisten dat dit een behoorlijke vermoeidheidopwekkende keuze was, en dat er een verplicht ‘heuvels tellen’ aan vast zat. Dat vonden we gewoon leuk. Omdat we hoopten dat op miraculeuze wijze door ons ontdekt zou worden dat het er geen zeven waren maar meer-of minder. We zagen onszelf al naar de Gemeente stappen om deze ontdekking kenbaar te maken. En natuurlijk zou de pers hier aandacht aan besteden.

Zo zouden wij beroemd worden, dachten we.

Helaas, het zijn er werkelijk zeven…

(c) Marijke